Vanochtend speelt het bos voor nevelwoud. Voordeel van de vele regen. De zon strijkt zijdezacht door het nog frisse bladerdak. Zonneharpen in miniatuur. Flarden damp stijgen op waar het zonlicht het mos raakt. Ver weg trompettert een kraanvogel, wat bijdraagt aan het exotische sfeertje.

Ik ga nog even mijn best doen om de laatste ongepaarde mannen te vangen. Zoals altijd zijn dat de ingewikkeldste. Ze hebben misschien al twee vangpogingen glansrijk doorstaan. In ieder geval vanuit hun eigen perspectief. Of is het een illusie dat vogels verschillen in hoe gemakkelijk ze zich laten vangen en heeft iedere man een vergelijkbare kans iedere keer dat ik het probeer? Per toeval kan een man dan ook weleens drie pogingen de dans ontspringen.

Er zitten weer mannen op nieuwe plekken te zingen. Dat kunnen bekenden zijn, of nieuwe aankomst, en omdat ze zich slecht laten bekijken zet ik toch maar een klep. Dan blijkt dat een aantal mannen zich de afgelopen dagen een stuk heeft verplaatst, soms over honderden meters. Ik vermoed dat het een effect van het vangen is. Deze stoelendans wil ik altijd het liefst voorkomen, zeker wanneer de vrouwen nog moeten aankomen. Het kan allerlei gevolgen hebben of mannen gepaard raken, en mogelijk ook met welke vrouw. Daarom vangen we niet vroeger in het seizoen, hoewel dat een stukje gemakkelijker zou zijn. Je weet dan immers gelijk de identiteit van een man, en loopt niet te balen wanneer er mannen verdwijnen voordat je ze in handen hebt gehad.

Vanochtend is er wel zo’n baalmoment. De man die bij 872 zat te zingen is verdwenen, en hij zit nergens anders meer te zingen. Ook de man die steeds bij 935 zat, zingt niet meer. Ga ik dan toch nog een klep zetten? Het is tegen beter weten in dat ik het doe. Ik loop twee rondes, en vang gelukkig de man van 880. Dat was een ingewikkelde, want hij zong bij zeker vier verschillende kasten. Wanneer ik besluit de kleppen weg te halen, blijkt de klep in 935 toch dicht te zitten. Met zowaar: de man die ik hier steeds heb zien zingen. Baalmoment wordt zo geluksmoment. Interessante kerel, die hier op het Dwingelderzand in 2022-24 succesvol heeft gebroed. Geen waarneming van vorig jaar. Dat die drie jaar op een rij hier een vrouw kreeg is best een prestatie, want de afgelopen jaren was het hier steeds knudde met de vrouwen. Jammer dat het hem dit jaar niet is gelukt. Of zou hij stiekem nu een vrouw in een natuurlijke holte hebben zitten, en dat hij daarom niet meer zingt? Ik vermoed eerder dat hij er na bijna anderhalve maand zingen de brui aan geeft. Accepteren dat het een baaljaar is.