Vandaag weer tijd besteed aan het vangen van ongepaarde mannen. Had niet zulke hoge verwachtingen vanwege het wat koude en natte weer. Bovendien begon ik wat aan de late kant. Desondanks ging het vangen goed en heb ik inmiddels ook op het Dwingelderzand bijna alle ongepaarde mannen in handen gehad. Interessant is dat die mannen deels geen genoegen meer lijken te nemen met hun plek waar ze nu al vier weken zonder succes zitten te zingen. Zo ving ik een man die ik kwijt dacht te zijn in een nestkast 250 meter verderop. Maar waar de oorspronkelijke man van deze kast nu is moet ik nog even uitvinden. Het geeft maar aan dat het loont om scherp te blijven.

Ik liep vandaar nog wat over dat punt te mijmeren dat we tegenwoordig alle jaren rare jaren vinden. En ik deed dat eerder af als iets dat misschien wel inherent is aan de ecologie. Aan de andere kant hadden die oude nestkastonderzoekers misschien wel een reëel punt toen ze opmerkten dat het weer een raar jaar was. De veranderingen in de wereld gaan zo snel, dat we bijna niet meer weten wat gewoon is, en wat uitzonderlijk.