Een van de voordelen voor mezelf om deze blog te schrijven is, is dat je gedwongen wordt te formuleren wat je niet weet. En dat je vervolgens ook aantekeningen kan maken om zo’n leemte op te lossen.

Ik schreef op 16 april iets over vliegenvangertaal. Misschien een wat oppervlakkige beschrijving, want ik heb me er nooit echt in verdiept. Maar ik schreef al dat mijn favoriet het watervalletje is. Aan het einde van het normale liedje volgt er een aflopende “ Tji-du-du-du-du-du”. Grappig, als je er beter op gaat letten zijn er ook watervalletjes die omhoog gaan, tegen de zwaartekracht in. Sinds die tijd maak ik in mijn aantekeningenboekje een extra aantekening: “+W” of “-W”. Nog niet de tijd gehad om dat uit te werken, en het is ook weer een erg grove beschrijving van wat er gebeurt. Die watervalletjes doen ze vaak maar achter een deel van hun liedjes, en hoeveel liedjes ik beluister zet ik er niet bij. De indruk was tot nu toe dat sommige mannen het relatief consistent deden, en andere weer niet.

Maar nu in een stukje van het Dieverzand lijken alle mannen zo’n mooi watervalletje te produceren. Dat is vast geen toeval, want ik zie zeker twee mannen bij hun nestkast voor een geinteresseerde vrouw baltsen. Andere mannen ontgaat dat vast niet, en dat mooie opgewonden watervalletje is vast ook voor vliegenvangervrouwen een favoriet. Misschien kunnen alle mannen dit wel, en bewaren sommige mannen dit alleen als ze echt indruk willen maken.

Ik had stiekem vandaag op het eerste vliegenvangerei gehoopt, maar het mocht nog niet zo zijn. De mezen zijn nu hard aan het leggen, en de vroegste leggers zitten net te broeden. De pimpelmees hier onder was een echte blazer: opvallend ook hoeveel variatie er tussen individuen is hoe ze op mij reageren. Dat is ook bij de vliegenvangers sterk het geval. In deze tijd wanneer ze toch hard bezig moeten zijn met nestbouw, zie je sommige paren werkelijk nooit, en andere komen bijna op je hoofd zitten om je weg te jagen.